The Angels Are BackEngjëjt janë kthyer
On the 2026 Victoria’s Secret Fashion Show: eighty-nine looks, two winters, a fifty-million-dollar bra, and wings that will never leave the ground.Për shfaqjen e modës Victoria’s Secret 2026: tetëdhjetë e nëntë dukje, dy dimra, sytjena pesëdhjetë milionë dollarëshe dhe krahë që s’do të ngrihen kurrë nga toka.
I watched the Victoria’s Secret Fashion Show with a black coffee and a snus, which is the correct way to watch anything this sincere about being shallow. It streamed on YouTube, which is where the show lives now. It used to be network television, a ratings war, a family argument. Now it is a livestream, the way a singer who once filled stadiums ends up with a residency in Las Vegas: still famous, still expensive, still in sequins, and honestly happier there than anyone admits. Television was once where you went to be seen. Now it is where you go to be scrolled past.
It took place on October 18th at Sony Pictures Studios in Culver City, the first time the show had come back to the West Coast since 2007. There were eighty-nine looks, by one critic’s count, more than seventy models, four musical acts and seven segments, and the segments had names, and the names were Spring Awakening, Vintage Victoria, Summer Fever, the PINK Halftime Show, Autumn Change, Winter Reprise and Winter Melody, which means that at some point someone in a meeting proposed a second winter, and nobody in that meeting objected. I would like to meet that person. I would like to shake their hand. Then I would like to take away their calendar.1
Spring, according to the brand, was about desire and obsession. Summer was high heat. Autumn was romance, which here meant corsetry and lace wings. Winter was fur and silver-tipped sets, and then winter again. In between came an intermission of slip dresses, some of them reissued from the archive, and a halftime of ready-to-wear. A fashion show with a halftime. I adore this. It is the most showbusiness idea anyone has had since the intermission, and it makes absolutely no sense, which is how you know it came from the heart. The heart, as usual, had not been consulted about the budget.
In 2018 the show stopped. We were told the world had changed, that the brand had changed with it, that women no longer wanted to watch this. In 2024 it came back. In 2026 the old Angels walked again, in the old kind of wings, to applause. Nobody announced that the world had changed back. They waited to see whether anyone would object, nobody did, and so here we are. I’m here too. I’ll come to that. Outrage, it turns out, has a shorter run than lingerie.
Nostalgia is not a point of view. But it is a very good outfit.
Shfaqjen e modës Victoria’s Secret e shikova me një kafe të zezë dhe një snus, që është mënyra e duhur për të parë çdo gjë kaq të sinqertë në sipërfaqësinë e vet. Transmetohej në YouTube, ku jeton shfaqja tani. Dikur ishte televizion kombëtar, luftë për shikueshmëri, grindje familjare. Tani është transmetim i drejtpërdrejtë, ashtu si një këngëtar që dikur mbushte stadiume dhe përfundon me koncerte të përhershme në Las Vegas: ende i famshëm, ende i shtrenjtë, ende me xixa, dhe sinqerisht më i lumtur atje se ç’e pranon kushdo. Dikur televizioni ishte vendi ku shkoje për t’u parë. Tani është vendi ku shkon që të të kalojnë me gisht.
U mbajt më 18 tetor në Sony Pictures Studios në Culver City, hera e parë që shfaqja kthehej në Bregun Perëndimor që nga viti 2007. Ishin tetëdhjetë e nëntë dukje, sipas numërimit të një kritiku, më shumë se shtatëdhjetë modele, katër akte muzikore dhe shtatë segmente, e segmentet kishin emra, e emrat ishin Spring Awakening, Vintage Victoria, Summer Fever, PINK Halftime Show, Autumn Change, Winter Reprise dhe Winter Melody, që do të thotë se në një moment, në një mbledhje, dikush propozoi një dimër të dytë dhe askush në atë mbledhje nuk kundërshtoi. Do të doja ta njihja atë person. Do të doja t’i shtrëngoja dorën. Pastaj do të doja t’ia merrja kalendarin.1
Pranvera, sipas markës, ishte për dëshirën dhe obsesionin. Vera ishte nxehtësi e lartë. Vjeshta ishte romancë, që këtu do të thoshte korse dhe krahë me dantella. Dimri ishte gëzof dhe sete me maja të argjendta, e pastaj sërish dimër. Ndërmjet tyre erdhi një pushim me fustane mëndafshi, disa të ribotuara nga arkivi, dhe një pjesë e mesme me veshje të gatshme. Një shfaqje mode me pushim si në ndeshje. E adhuroj. Është ideja më e madhe e showbusiness-it që nga pushimi në teatër dhe nuk ka absolutisht asnjë kuptim, gjë që tregon se doli nga zemra. Zemra, si zakonisht, nuk ishte pyetur për buxhetin.
Në vitin 2018 shfaqja u ndal. Na thanë se bota kishte ndryshuar, se marka kishte ndryshuar bashkë me të, se gratë nuk donin më ta shikonin këtë. Në 2024 u kthye. Në 2026 Engjëjt e vjetër ecën sërish, me krahët e vjetër, mes duartrokitjeve. Askush nuk njoftoi se bota kishte ndryshuar sërish mbrapsht. Pritën të shihnin nëse do të kundërshtonte kush, askush nuk kundërshtoi, dhe ja ku jemi. Jam edhe unë këtu. Do të vij te kjo. Zemërimi, siç duket, qëndron më pak në skenë se të brendshmet.
Nostalgjia nuk është pikëpamje. Por është veshje shumë e mirë.
The Angels
Adriana Lima closed the show in white, beaded and fringed, with white wings, at what Daily Front Row counted as her twenty-first appearance. She walks as if the runway were a formality she agreed to out of courtesy. Twenty-one shows is no longer a career. It’s tenure, and she has earned the right never to be surprised by anything again. She does not walk the runway so much as forgive it.
Alessandra Ambrosio made her twentieth appearance. She wore the Fantasy Bra in 2014 and has spent the years since living in Los Angeles, which is to say she never really left the set. I mean that as a compliment. Some people are scenery, and scenery is underrated.
Candice Swanepoel wore crystal: rhinestones down the torso and across the wings from tip to tip, so that she caught the light whether she meant to or not. She was made an Angel in 2010 and wore the ten-million-dollar Royal Fantasy Bra in 2013. She grew up on a farm in South Africa and now runs a swimwear label, Tropic of C, which she speaks about the way other people speak about a cause. She looked the least nostalgic of anyone, which is a good trick for a woman who was the nostalgia. Nostalgia looks best on people who refuse to take part in it.
Behati Prinsloo, an Angel since 2009, walked again after years mostly away from runways, raising children with Adam Levine. The coverage barely described what she wore, which tells you how the show works now: if you aren’t new and you aren’t a Hadid, you are architecture. Beautiful, load-bearing architecture. Being architecture is not an insult. Most people are furniture.
Doutzen Kroes wore petal wings, which suited her. She is from Friesland, in the north of the Netherlands, and she walks like someone who grew up cycling into the wind. Wind is the only honest stylist.
Rosie Huntington-Whiteley came back after sixteen years. In that time she became a businesswoman, with a beauty company, Rose Inc, and a kind of English composure that photographs as indifference. I mean that kindly. Indifference is the most expensive look there is. She has the rare gift of looking bored by her own good fortune.
Elsa Hosk was the last model to wear the Fantasy Bra, in 2018, before the show went dark. She is Swedish and played professional basketball before she modelled, and it shows: she moves like someone who always knows where everyone else on the court is. Knowing where everyone is in a room is the only social skill worth having. Forum members singled out her wings as among the best of the night.
Barbara Palvin walked in pink lingerie about six weeks after giving birth to her first child, while her husband, Dylan Sprouse, watched from the audience. Last year she walked four weeks after breaking her foot. I don’t know what to say about a woman who keeps returning to a runway in conditions most people would spend lying down, except that I admire it and it frightens me in roughly equal measure. Most people won’t walk to the corner shop after a bad night’s sleep.
Jasmine Tookes wore the Fantasy Bra in 2016, when it was valued at three million dollars, and opened last year’s show nine months pregnant. Three million to fifty million in ten years. Inflation is everywhere.
Grace Elizabeth first walked in 2016, part of the last generation the brand anointed before it lost its nerve. She has exactly the face the old show was built around. The new show doesn’t quite know where to put it yet. Give it a season.
Engjëjt
Adriana Lima e mbylli shfaqjen në të bardha, me rruaza dhe thekë, me krahë të bardhë, në atë që Daily Front Row e numëroi si paraqitjen e saj të njëzet e një. Ecën sikur pista të ishte një formalitet që e ka pranuar nga mirësjellja. Njëzet e një shfaqje nuk është më karrierë. Është mandat i përjetshëm, dhe e ka fituar të drejtën të mos habitet më nga asgjë. Nuk e ecën pistën aq sa e fal.
Alessandra Ambrosio bëri paraqitjen e saj të njëzetë. E veshi sytjenat Fantasy në 2014 dhe vitet që prej atëherë i ka kaluar në Los Angeles, që do të thotë se nuk e la kurrë vërtet setin. E them si kompliment. Disa njerëz janë skenografi, dhe skenografia nënvlerësohet.
Candice Swanepoel veshi kristal: gurë xixëllues poshtë bustit dhe nëpër krahë nga maja në majë, kështu që e kapte dritën, donte apo jo. U bë Engjëll në 2010 dhe veshi sytjenat Royal Fantasy prej dhjetë milionë dollarësh në 2013. U rrit në një fermë në Afrikën e Jugut dhe tani drejton një markë rrobash banje, Tropic of C, për të cilën flet ashtu siç flasin të tjerët për një kauzë. Dukej më pak nostalgjike se kushdo, truk i mirë për një grua që vetë ishte nostalgjia. Nostalgjia u rri më mirë atyre që refuzojnë të marrin pjesë në të.
Behati Prinsloo, Engjëll që nga 2009, eci sërish pas vitesh kryesisht larg pistave, duke rritur fëmijë me Adam Levine. Shkrimet pothuajse s’thanë asgjë për atë që veshi, gjë që tregon si funksionon shfaqja tani: nëse nuk je e re dhe nuk je Hadid, je arkitekturë. Arkitekturë e bukur, mbajtëse. Të jesh arkitekturë nuk është fyerje. Shumica e njerëzve janë mobilie.
Doutzen Kroes veshi krahë me petale, që i shkonin. Është nga Frizlanda, në veri të Holandës, dhe ecën si dikush që është rritur duke i ngarë biçikletës kundër erës. Era është i vetmi stilist i ndershëm.
Rosie Huntington-Whiteley u kthye pas gjashtëmbëdhjetë vjetësh. Ndërkohë u bë biznesmene, me një kompani bukurie, Rose Inc, dhe një qetësi angleze që në fotografi duket si indiferencë. E them me dashamirësi. Indiferenca është pamja më e shtrenjtë që ekziston. Ka dhuntinë e rrallë të duket e mërzitur nga fati i vet i mirë.
Elsa Hosk ishte modelja e fundit që veshi sytjenat Fantasy, në 2018, para se shfaqja të fikej. Është suedeze dhe ka luajtur basketboll profesionist para se të bëhej modele, dhe kjo duket: lëviz si dikush që e di gjithmonë ku janë të tjerët në fushë. Të dish ku është secili në një dhomë është e vetmja aftësi shoqërore që ia vlen. Anëtarët e forumeve i veçuan krahët e saj si ndër më të mirët e mbrëmjes.
Barbara Palvin eci me të brendshme rozë rreth gjashtë javë pasi lindi fëmijën e parë, ndërsa burri i saj, Dylan Sprouse, shikonte nga publiku. Vitin e kaluar eci katër javë pasi theu këmbën. Nuk di çfarë të them për një grua që kthehet vazhdimisht në pistë në kushte që shumica do t’i kalonin shtrirë, përveç se e admiroj dhe më frikëson pothuajse njësoj. Shumica e njerëzve nuk ecin as deri te dyqani i qoshes pas një nate të keqe gjumi.
Jasmine Tookes veshi sytjenat Fantasy në 2016, kur vlerësoheshin tre milionë dollarë, dhe vitin e kaluar e hapi shfaqjen shtatzënë në muajin e nëntë. Nga tre milionë në pesëdhjetë milionë brenda dhjetë vjetëve. Inflacioni është kudo.
Grace Elizabeth eci për herë të parë në 2016, pjesë e brezit të fundit që marka shpalli para se t’i ikte guximi. Ka pikërisht fytyrën mbi të cilën u ndërtua shfaqja e vjetër. Shfaqja e re ende nuk e di ku ta vendosë. T’i japim një sezon.
The Headliners
Bella Hadid opened, in a floral-embellished bra, floral wings and a lime-green miniskirt over a matching thong. The brand never confirmed in advance that she would open. She has spent the past few years largely away from runways: speaking publicly about years of Lyme disease, living much of the time in Texas, launching a fragrance, Orebella. She came back in green, the only color in the entire production I would call a decision, and I would like to thank her for it personally. Green is not a colour most people can be trusted with.
Gigi Hadid, first cast in 2015, returned more than a decade later in the summer section, in wings of paillette fringe. Gigi has always been the friendliest person in any room she enters, a quality I distrust on principle and like in her anyway. She walked like someone visiting her old school, which she was.
Kylie Jenner was the finale’s surprise. A model walked with her identity hidden, the lights came back up, and it was Jenner, in the Fantasy Bra, made by Jacob & Co, valued at fifty million dollars, with oversized white wings. According to Us Weekly she is the first non-Angel to wear the Fantasy Bra on a runway. Her mother, Kris Jenner, and Timothée Chalamet were in the audience. The brand’s chief creative officer, Adam Selman, explained the choice by saying she “extends beyond fashion, beyond culture, beyond TV, beyond one singular thing.” She is not a model and has never pretended to be one. She is a fact, and the show needed a fact more than it needed a model. Divine would have understood completely. Fame used to be the reward for doing something. Now it is the something.
I grew up poor, so let me be precise about the bra. Fifty million dollars is not a bra. It is a hospital wing. It is every wheelchair ramp in a small country. In a John Waters film somebody would steal it in the first act, and I would be rooting for them.2
Nobody needs a fifty-million-dollar bra. That’s the point of it.
Emrat e mëdhenj
Bella Hadid e hapi shfaqjen me sytjena të zbukuruara me lule, krahë me lule dhe një minifund jeshil limoni mbi të brendshme të njëjta. Marka nuk e konfirmoi paraprakisht se do ta hapte ajo. Vitet e fundit i ka kaluar kryesisht larg pistave: duke folur publikisht për vitet me sëmundjen Lyme, duke jetuar shumë kohë në Teksas, duke lansuar një parfum, Orebella. U kthye në jeshile, e vetmja ngjyrë në gjithë produksionin që do ta quaja vendim, dhe do të doja ta falënderoja personalisht. Jeshilja nuk është ngjyrë që mund t’ua besosh shumicës së njerëzve.
Gigi Hadid, e zgjedhur për herë të parë në 2015, u kthye më shumë se një dekadë më vonë në segmentin e verës, me krahë prej thekësh me xixa. Gigi ka qenë gjithmonë njeriu më i përzemërt në çdo dhomë ku hyn, cilësi që nga parimi s’e besoj dhe që tek ajo më pëlqen gjithsesi. Eci si dikush që viziton shkollën e vjetër, dhe pikërisht këtë po bënte.
Kylie Jenner ishte surpriza e finales. Një modele eci me identitet të fshehur, dritat u ndezën sërish dhe ishte Jenner, me sytjenat Fantasy, të punuara nga Jacob & Co, me vlerë pesëdhjetë milionë dollarë, me krahë të bardhë gjigantë. Sipas Us Weekly, është e para që nuk është Engjëll dhe i vesh sytjenat Fantasy në pistë. Nëna e saj, Kris Jenner, dhe Timothée Chalamet ishin në publik. Drejtori kreativ i markës, Adam Selman, e shpjegoi zgjedhjen duke thënë se ajo “shtrihet përtej modës, përtej kulturës, përtej televizionit, përtej një gjëje të vetme.” Nuk është modele dhe kurrë s’ka pretenduar të jetë. Është një fakt, dhe shfaqjes i duhej më shumë një fakt se një modele. Divine do ta kishte kuptuar plotësisht. Dikur fama ishte shpërblimi për të bërë diçka. Tani fama është ajo diçka.
U rrita në varfëri, ndaj më lejoni ta them saktë për sytjenat. Pesëdhjetë milionë dollarë nuk janë sytjena. Janë një krah spitali. Janë çdo rampë për karrige me rrota në një vend të vogël. Në një film të John Waters dikush do t’i vidhte në aktin e parë, dhe unë do ta përkrahja.2
Askujt s’i duhen sytjena pesëdhjetë milionë dollarëshe. Kjo është e gjithë pika.
The Returns
Caroline Trentini, who is Brazilian and thirty-nine, came back after seventeen years. She first walked in 2005. She had nothing left to prove and came anyway, which is the only good reason to come. Coming back without needing to is the most elegant thing a person can do.
Joan Smalls first walked in 2011 and fronted campaigns for years, but the brand never made her an Angel. She was the first Latina face of Estée Lauder. She has worn wings better than half the women who were officially given them, and the omission says more about the brand than about her. Institutions are always the last to notice talent. It is how you know they are institutions.
Irina Shayk first walked in 2016, while pregnant. She grew up in Yemanzhelinsk, a coal-mining town in the Urals, and nothing about her has ever suggested she needs anyone’s approval, including this audience’s.
Liu Wen became the first model of Chinese descent to walk the show, in 2009. She is a regular at Chanel, Hermès and Miu Miu and a longtime face of Estée Lauder, and she arrived straight from Paris fashion month looking exactly like it. Jet lag, on the right face, is a look.
Ming Xi fell on the runway in Shanghai in 2017, and Gizele Oliveira was among those remembered for helping her up. Both walked this year, Oliveira after several years away. Nobody fell this time, and everyone looked relieved, Ming Xi most of all, and she earned that.
Rikthimet
Caroline Trentini, braziliane, tridhjetë e nëntë vjeçe, u kthye pas shtatëmbëdhjetë vjetësh. Eci për herë të parë në 2005. Nuk kishte më asgjë për të provuar dhe erdhi gjithsesi, që është e vetmja arsye e mirë për të ardhur. Të kthehesh pa pasur nevojë është gjëja më elegante që mund të bëjë njeriu.
Joan Smalls eci për herë të parë në 2011 dhe për vite me radhë ishte fytyrë e fushatave, por marka kurrë s’e bëri Engjëll. Ishte fytyra e parë latine e Estée Lauder. Krahët i ka mbajtur më mirë se gjysma e grave që i morën zyrtarisht, dhe kjo harresë tregon më shumë për markën se për të. Institucionet janë gjithmonë të fundit që e vënë re talentin. Kështu e kupton që janë institucione.
Irina Shayk eci për herë të parë në 2016, shtatzënë. U rrit në Yemanzhelinsk, një qytet minierash qymyri në Urale, dhe asgjë tek ajo s’ka lënë ndonjëherë të kuptohet se i duhet miratimi i dikujt, as i këtij publiku.
Liu Wen u bë modelja e parë me prejardhje kineze që eci në shfaqje, në 2009. Është e rregullt te Chanel, Hermès dhe Miu Miu dhe prej kohësh fytyrë e Estée Lauder, dhe mbërriti drejt nga java e modës në Paris, duke u dukur pikërisht ashtu. Lodhja nga udhëtimi, në fytyrën e duhur, është stil.
Ming Xi ra në pistë në Shanghai në 2017, dhe Gizele Oliveira u kujtua ndër ato që e ndihmuan të ngrihej. Të dyja ecën këtë vit, Oliveira pas disa vitesh mungesë. Kësaj here askush nuk ra, dhe të gjithë dukeshin të lehtësuar, Ming Xi më shumë se kushdo, dhe e meritonte.
The Second Acts
Alex Consani made her third appearance, in a pale pink bra and matching underwear. In 2024 she and Valentina Sampaio became the first transgender women to walk the show. She built her audience online with a deadpan sense of humor, and she is funnier than the show she was in, which is not difficult, and more self-aware, which is. Her wings were among the forum favorites.
Ashley Graham walked for the third consecutive year. She spent most of her career arguing in public for bodies like hers, long before brands wanted to hear it. Being right early is a lonely profession. Paloma Elsesser, also in her third consecutive year, and Precious Lee, in her second, walked alongside her, as did Yumi Nu. They were among the best things in the show, because they walked like they had somewhere to be. I counted them. I shouldn’t have been able to.
Anok Yai, in her second show, came from Tom Ford and Gucci. She was discovered from a photograph taken at Howard University’s homecoming that travelled further than anyone expected, and she has the rare quality of looking unimpressed by her own beauty. Indifference to one’s own beauty is the only modesty I believe in. One reviewer named her look among the night’s best, and her wings were praised alongside Hosk’s and Consani’s.
Abby Champion returned for her second show after fronting campaigns for the brand. She is married to Patrick Schwarzenegger. Amelia Gray also returned for a second show. Her mother is Lisa Rinna. Between them, Iris Law (daughter of Jude Law and Sadie Frost, who debuted last year and walked PINK this year) and Natalia Bryant, a good part of the cast had parents you have already heard of. The show used to manufacture fame. Now it borrows it, and to be fair, it always returns it in excellent condition. Nepotism is simply inheritance that has learned to pose.
The class of 2025 came back almost in full. Emeline Hoareau, who is French. Yasmin Wijnaldum, who is Dutch. Daiane Sodre, a Brazilian discovered at a model search in Salvador, with Ralph Lauren and Armani behind her. Gabriela Moura, also Brazilian and also a content creator, which is now a credential. So, I suppose, is breathing. Summer Dirx, who walked PINK last year and has been modelling for about two years. Luna Yohannan, from New York, who also came up through PINK.
Akti i dytë
Alex Consani bëri paraqitjen e tretë, me sytjena dhe të brendshme rozë të zbehtë. Në 2024 ajo dhe Valentina Sampaio u bënë gratë e para transgjinore që ecën në shfaqje. Publikun e saj e ndërtoi në internet me një humor të thatë, dhe është më qesharake se shfaqja ku ishte, gjë që s’është e vështirë, dhe më e vetëdijshme, gjë që është. Krahët e saj ishin ndër të preferuarit e forumeve.
Ashley Graham eci për të tretin vit radhazi. E kaloi pjesën më të madhe të karrierës duke argumentuar publikisht për trupa si i saji, shumë para se markat të donin ta dëgjonin. Të kesh të drejtë herët është profesion i vetmuar. Paloma Elsesser, gjithashtu në vitin e tretë radhazi, dhe Precious Lee, në të dytin, ecën pranë saj, ashtu si Yumi Nu. Ishin ndër gjërat më të mira të shfaqjes, sepse ecën si dikush që ka ku të shkojë. I numërova. S’duhej të isha në gjendje t’i numëroja.
Anok Yai, në shfaqjen e saj të dytë, erdhi nga Tom Ford dhe Gucci. U zbulua nga një fotografi e bërë në festën e kthimit të Howard University që udhëtoi më larg se ç’priste kushdo, dhe ka cilësinë e rrallë që bukuria e vet duket se s’i bën fare përshtypje. Indiferenca ndaj bukurisë së vet është e vetmja modesti që besoj. Një recensues e përmendi dukjen e saj ndër më të mirat e mbrëmjes, dhe krahët e saj u lavdëruan bashkë me ata të Hosk dhe Consani.
Abby Champion u kthye për shfaqjen e saj të dytë pasi kishte qenë fytyrë e fushatave të markës. Është e martuar me Patrick Schwarzenegger. Edhe Amelia Gray u kthye për herë të dytë. Nëna e saj është Lisa Rinna. Mes tyre, Iris Law (vajza e Jude Law dhe Sadie Frost, që debutoi vitin e kaluar dhe këtë vit eci për PINK) dhe Natalia Bryant, një pjesë e mirë e kastit kishin prindër që i keni dëgjuar tashmë. Shfaqja dikur e prodhonte famën. Tani e merr hua, dhe për të qenë të drejtë, gjithmonë e kthen në gjendje të shkëlqyer. Nepotizmi është thjesht trashëgimi që ka mësuar të pozojë.
Klasa e 2025 u kthye pothuajse e plotë. Emeline Hoareau, franceze. Yasmin Wijnaldum, holandeze. Daiane Sodre, braziliane e zbuluar në një kërkim modelesh në Salvador, me Ralph Lauren dhe Armani pas saj. Gabriela Moura, gjithashtu braziliane dhe gjithashtu krijuese përmbajtjeje, që tani llogaritet kualifikim. Ashtu, me sa duket, edhe frymëmarrja. Summer Dirx, që eci për PINK vitin e kaluar dhe bën modele prej rreth dy vjetësh. Luna Yohannan, nga New Yorku, që gjithashtu doli përmes PINK.
The Debuts
Luíza Perote, Brazilian, arrived with Chanel, Hermès and Jean Paul Gaultier on her record. Ayen Agany, Australian and South Sudanese, was scouted at sixteen in Melbourne and has worked with Rhode and Chanel. Honey Ordoñez is twenty, from San Andrés in Colombia, and has already walked for Dior, JW Anderson and Issey Miyake. Nanabah Grace, who is Diné and Bilagáana, is new to runways. Rosalieke Fuchs, who is Dutch, has a long runway record and had never walked this show. Shamari Koharu, of Japanese heritage and based in Los Angeles, walked her first major show. Bam Leasure began modelling this season and debuted in Paris at Alaïa two weeks before. Malika El Maslouhi, Italian, a former RUSSH cover. Tara Falla, who has walked for most of the major houses. Marlee Guillory, back after a break from modelling. Breanna Ivy and Jordan Leftwich, who came through PINK campaigns. Leftwich also acts. Everyone is new once. Very few are interesting about it.
The debut that mattered most to the brand was Solange Omon, winner of Angels Among Us, its docuseries search for a new Angel. I have nothing against her. I hope she is having the best year of her life. I only wish the dream it sells to a girl in a small town were a little stranger. Ambition should be specific. “Be chosen” is not an ambition. It is a raffle. There are films to watch and bugs to collect and whole wardrobes nobody has dared to wear yet.
Debutimet
Luíza Perote, braziliane, mbërriti me Chanel, Hermès dhe Jean Paul Gaultier në biografi. Ayen Agany, australiane me prejardhje nga Sudani i Jugut, u zbulua në moshën gjashtëmbëdhjetë vjeç në Melburn dhe ka punuar me Rhode dhe Chanel. Honey Ordoñez është njëzet vjeçe, nga San Andrés në Kolumbi, dhe ka ecur tashmë për Dior, JW Anderson dhe Issey Miyake. Nanabah Grace, që është Diné dhe Bilagáana, është e re në pista. Rosalieke Fuchs, holandeze, ka një përvojë të gjatë në pista dhe s’e kishte ecur kurrë këtë shfaqje. Shamari Koharu, me prejardhje japoneze dhe me bazë në Los Angeles, eci shfaqjen e saj të parë të madhe. Bam Leasure filloi si modele këtë sezon dhe debutoi në Paris te Alaïa dy javë më parë. Malika El Maslouhi, italiane, dikur në kopertinën e RUSSH. Tara Falla, që ka ecur për shumicën e shtëpive të mëdha. Marlee Guillory, e kthyer pas një pushimi nga modelimi. Breanna Ivy dhe Jordan Leftwich, që erdhën përmes fushatave të PINK. Leftwich bën edhe aktrim. Të gjithë janë të rinj një herë. Shumë pak janë interesantë në këtë.
Debutimi që i rëndësonte më shumë markës ishte Solange Omon, fituese e Angels Among Us, seria dokumentare e markës për gjetjen e një Engjëlli të ri. Nuk kam asgjë kundër saj. Shpresoj të jetë duke kaluar vitin më të mirë të jetës. Thjesht do të doja që ëndrra që i shitet një vajze në një qytet të vogël të ishte pak më e çuditshme. Ambicia duhet të jetë e saktë. “Të zgjidhesh” nuk është ambicie. Është lotari. Ka filma për të parë, insekte për të mbledhur dhe garderoba të tëra që askush s’ka guxuar t’i veshë ende.
No licensed photo from the show yet.Ende pa foto me licencë nga shfaqja.
The Halftime
Natalia Bryant, twenty-three, daughter of Kobe and Vanessa Bryant, wore PINK: a black-and-pink bra, a pink velvet shrug, rhinestone jeans, heels, a silver purse and oversized heart earrings. Trinity Rodman, who plays for the Washington Spirit and is Dennis Rodman’s daughter, debuted in a cropped black tank and boyshorts, and sent word to Ben Shelton, kept away by training, that she missed him. Public affection is a private matter that has lost its keys. Quen Blackwell, who became famous on YouTube, and Christina Nadin, known mainly from social media, walked the same segment. KATSEYE, Daniela Avanzini, Lara Raj, Megan Skiendiel and Yoonchae, performed “Pinky Up” and “Animal” in black and pink.
An athlete, two internet personalities and a pop group, at a lingerie show. Being looked at is the job now, and you no longer need to be good at anything else to get it. I’m not even against this. Some of my favorite people have been famous for nothing except standing correctly. It is a skill. It is just not a career.
Pushimi
Natalia Bryant, njëzet e tre vjeçe, vajza e Kobe dhe Vanessa Bryant, veshi PINK: sytjena të zeza me rozë, një xhaketë të shkurtër prej kadifeje rozë, xhinse me gurë xixëllues, taka, një çantë argjendi dhe vathë të mëdhenj në formë zemre. Trinity Rodman, që luan për Washington Spirit dhe është vajza e Dennis Rodman, debutoi me një bluzë të shkurtër të zezë dhe të brendshme boyshort, dhe i dërgoi fjalë Ben Shelton, që mungonte për shkak të stërvitjes, se i kishte marrë malli. Dashuria publike është çështje private që i ka humbur çelësat. Quen Blackwell, që u bë e famshme në YouTube, dhe Christina Nadin, e njohur kryesisht nga rrjetet sociale, ecën në të njëjtin segment. KATSEYE, Daniela Avanzini, Lara Raj, Megan Skiendiel dhe Yoonchae, performuan “Pinky Up” dhe “Animal” në të zeza dhe rozë.
Një atlete, dy personazhe interneti dhe një grup pop, në një shfaqje të brendshmesh. Të të shikojnë tani është vetë puna, dhe s’të duhet më të dish të bësh asgjë tjetër për ta marrë. As s’jam kundër. Disa nga njerëzit e mi të preferuar kanë qenë të famshëm për asgjë tjetër veç se dinin të qëndronin si duhet. Është aftësi. Thjesht nuk është karrierë.
No licensed photo from the show yet.Ende pa foto me licencë nga shfaqja.
The Music
Megan Moroney sang first, in pale pink sparkling lingerie with matching wings and a pink microphone. Tate McRae performed in head-to-toe red, then put on translucent red wings for “Sports Car” and finished by walking the runway herself. Megan Thee Stallion performed “Her” and “Body” in a sparkling bra, thigh-high stockings and oversized wings. Every singer got wings. The point of wings used to be that you had to earn them. Now they come with the microphone. Wings handed out like conference lanyards.
Muzika
Megan Moroney këndoi e para, me të brendshme rozë të zbehtë me xixa, krahë të njëjtë dhe një mikrofon rozë. Tate McRae performoi e veshur krejt në të kuqe, pastaj vuri krahë të kuq të tejdukshëm për “Sports Car” dhe e mbylli duke ecur vetë në pistë. Megan Thee Stallion performoi “Her” dhe “Body” me sytjena me xixa, çorape deri mbi gju dhe krahë të mëdhenj. Çdo këngëtare mori krahë. Dikur krahët duhej t’i fitoje. Tani vijnë bashkë me mikrofonin. Krahë të shpërndarë si karta identifikimi në një konferencë.
The Rest of the Register
The others walked, some of them very well, and almost none of the coverage I read thought to describe them, which is its own review of the coverage. Being left out of the coverage is the closest thing fashion has to privacy, and I envy them. For the record, here they are, by name.
Pjesa tjetër e regjistrit
Të tjerat ecën, disa shumë mirë, dhe pothuajse asnjë nga shkrimet që lexova s’u kujtua t’i përshkruante, gjë që është vetë një recension i shkrimeve. Të mbetesh jashtë shkrimeve është gjëja më e afërt me privatësinë që ka moda, dhe i kam zili. Për t’u shënuar, ja ku janë, me emër.
The Verdict
I want to be clear that I’m not against excess. I adore excess. John Waters built a career on it, and the world is better for every terrible, glorious thing he ever put on a screen. But his excess was honest. It knew it was trash and wore it like a tiara. This show is excess that went to a meeting about empowerment and came out with a press release. It wants to be desired and also to be good for you. Pick one, darling. The first is more fun. I have never believed that things should be good for you. It is very tiring for everyone involved.
The only thing I ever really cared about in this show was the wings. I kept bugs as a child, and I’ve looked at a great many real wings up close. A real wing is thin enough to see through. It is attached to something that wants to live, and it does the one job it has. These wings were attached to harnesses. They were heavy, and some of them were beautiful, and they will never leave the ground, and everyone involved knows it, and they put them on anyway. I’ll admit that part moved me. It is the most honest thing in the production. Hope, in other words, in a harness.3
I watched all of it. I want to be honest about that. I am not above it. Nobody is above it; it was built so that nobody would be. I knew exactly what it was, and I watched it anyway, and next October I will probably watch it again, with the same coffee. Taste is knowing exactly what something is. Weakness is watching anyway. I have both, and only one of them is a flaw.
Same wings. Different harness.
- I’d like to know the difference between Winter Reprise and Winter Melody. I watched both. I’m still not certain. My best guess is that one of them is a winter and the other is also a winter. ↩
- To be fair, I don’t think she paid for it. I don’t think anyone paid for it. A bra like that exists the way a crown exists: to be photographed, then returned to a room with a guard. That is its own kind of sad, if you think about it, and I did, for longer than I’d like to admit. ↩
- I would also note, for the record, that every one of them walked faster than the people on my sidewalk. Whatever else this show is, nobody in it blocked the way. ↩
Vendimi
Dua ta them qartë: nuk jam kundër tepricës. E adhuroj tepricën. John Waters ndërtoi një karrierë mbi të, dhe bota është më e mirë për çdo gjë të tmerrshme e të lavdishme që ai nxori ndonjëherë në ekran. Por teprica e tij ishte e ndershme. E dinte që ishte plehëri dhe e mbante si diademë. Kjo shfaqje është tepricë që shkoi në një mbledhje për fuqizimin dhe doli me një deklaratë për shtyp. Do të dëshirohet dhe njëkohësisht të jetë e shëndetshme për ty. Zgjidh njërën, e dashur. E para është më argëtuese. Nuk kam besuar kurrë se gjërat duhet të jenë të mira për ty. Është shumë lodhëse për të gjithë të përfshirët.
E vetmja gjë që më ka interesuar vërtet në këtë shfaqje kanë qenë krahët. Si fëmijë mbaja insekte, dhe kam parë shumë krahë të vërtetë nga afër. Një krah i vërtetë është aq i hollë sa sheh përmes tij. Është ngjitur te diçka që do të jetojë, dhe e bën të vetmen punë që ka. Këta krahë ishin ngjitur te parzmore. Ishin të rëndë, disa ishin të bukur, nuk do të ngrihen kurrë nga toka, të gjithë të përfshirët e dinë, dhe i veshën gjithsesi. E pranoj që kjo pjesë më preku. Është gjëja më e ndershme në gjithë produksionin. Shpresë, me fjalë të tjera, me parzmore.3
E pashë të gjithën. Dua ta them hapur. Nuk jam mbi të. Askush s’është mbi të; u ndërtua që askush të mos ishte. E dija saktësisht çfarë ishte, e pashë gjithsesi, dhe tetorin e ardhshëm ndoshta do ta shoh sërish, me të njëjtën kafe. Shija është të dish saktësisht çfarë është diçka. Dobësia është ta shikosh gjithsesi. I kam të dyja, dhe vetëm njëra prej tyre është e metë.
Të njëjtët krahë. Tjetër parzmore.
- Do të doja ta dija ndryshimin mes Winter Reprise dhe Winter Melody. I pashë të dyja. Ende s’e di me siguri. Hamendja ime më e mirë është se njëri prej tyre është dimër dhe tjetri është gjithashtu dimër. ↩
- Për të qenë të drejtë, s’besoj se i pagoi ajo. S’besoj se i pagoi kush. Sytjena të tilla ekzistojnë ashtu siç ekziston një kurorë: për t’u fotografuar, pastaj për t’u kthyer në një dhomë me roje. Edhe kjo është një lloj trishtimi, nëse mendon për të, dhe unë mendova, më gjatë se ç’do të doja ta pranoja. ↩
- Do të shtoja, për t’u shënuar, se secila prej tyre eci më shpejt se njerëzit në trotuarin tim. Çfarëdo tjetër që të jetë kjo shfaqje, askush në të s’ta zinte rrugën. ↩